Vrije versie

Het schaap Veronica loopt voorzichtig uit de houten wagen. ‘Waar ben ik?’ mekkert ze bang ‘Uh, Dominee? Dames Groen? Zijn jullie hier?’

Dan ziet ze in een hoek een aantal ratten knagen op stukken vlees die hangen aan een soort gele oorbel. Het is een platte cijferplaat die met een stift is overschreven: ‘Knorrebeer’. Ze snuffelt er even aan, en ruikt iets van buitenleven, een boerderij met poezen, duiven en een hond.

Op de vloer staan vieze strepen en stippen getekend: afdrukken van varkenspoten. Ze lopen niet netjes, maar wild en kriskras door elkaar. Het vuile slijk maakt haar bang om uit te glippen. En toch, ze sluipt de rode sporen achterna langs een goot. Want schapen denken niet en lopen alles achterna.

Ze tuurt achter een gordijn van plastic lamellen. Het is een koude ruimte, gevuld met stoom en werkgeluiden. De geur van verbrand haar prikt in haar neus. Machines en robots schuren met scherpe messen langs karkassen en dierenhuiden. Stukken vet spletteren tegen het plafond. Aan haken hangen naakte beesten op hun kop.

Twee bruine leren schoenen doemen op voor haar neus. 'Zozo, wat kom jij hier rondneuzen?' Een man met een mes als een zwaard buigt over haar heen. Het rode spoor van zojuist druipt van het blad. ‘H-h-hallo meneer,’ zegt Veronica, ‘u lijkt wel op onze Dominee.’ De man snuift ‘Nee, ik ben Rabbi, Ik heilig alle dieren hier.’ Veronica zet een paar stapjes achteruit ‘Bèh-bèh-heilig? Slachten lijkt ‘t wel.’ Hij grijnst, het metaal glimt onder de tl-verlichting. ‘Maar ik ben een humanoïde karakter uit een boek,’ zegt ze zachtjes. ‘Ik hoor thuis in Amsterdam.’

De slager lacht: ‘Ze zien je wel weer bij de FeBo*, naast mijn beste achterham.’

* FeBo = een snackbarketen vernoemd naar de Ferdinand Bol straat in Amsterdam.

Schaap Veronica versie

Het schaapje stapt voorzichtig uit de houten wagen. ‘Uh, Dominee? Hoi dames Groen?’ mekkert ze bang.

Dan ziet ze in een hoek een aantal ratten knagen, aan stukken van een oorbel achter in de gang.

De gele plaat is met een stiftje overschreven – in vrolijk fijne letters staat er: “Knorrebeer”. Ze snuffelt even, en ruikt er iets van buitenleven. Een boerderij met poezen, duiven, hond en meer.

De vloer is vol met vieze streperige stippen. Het zijn de tekeningen van een varkenspoot. Het vuile slijk, het maakt haar bang om uit te glippen. En toch, ze volgt de rode sporen langs de goot.

De ruimte is gevuld met stoom en werkgeluiden. Een afgehakte varkenspoot ligt op de grond. Erboven draaien messen over dierenhuiden. Gesmolten vetten spletten tegen het plafond.

Een man met zwaard, die komt het ijzer op haar zwieren. ‘H-h-hallo meneer, u lijkt op onze Dominee.’ ’Nee, Rabbi is mijn naam. Ik heilig alle dieren.’ ‘Bèh-bèh-heilig? Slachten lijkt ‘t wel. Daar doe ik niet mee.’

’Ik heet Veronica,’ zegt ‘t bibberende schaapje, ’van adel, dus ik hoor weer thuis in Amsterdam.’ De slager zeurt wat boos en stuurt zijn knaapje. Hij geeft haar Knorrebeer, hun beste achterham.

Thuis zijn de dames Groen en Dominee verrukt. Het is geen lamsbout maar het vlees is toch gelukt.

* * *

Behalve de weekuitdaging heb ik ook geprobeerd dit verhaal in de versvorm van het schaap Veronica te zetten: https://sites.google.com/site/versvormen/versvormen/schaap-veronica

Dit is een vervolg op: https://tinus-empiricus.vertelvuur.com/verhaal/beesten-bevrijd

#kritisch-commentaar-gewenst

Tinus Empiricus

Verhalen door Tinus Empiricus

Het koteletje Knorrebeer

Beesten bevrijd.

Het Dessert

Het gemiddelde met ook een schoonheidsfout