Het applaus houdt maar niet op. Koen buigt nog een keer, terwijl hij weet dat hij zo meteen gaat zeggen wat niemand in de zaal wil horen.
Met een handgebaar probeert hij de zaal tot bedaren te brengen. Het echtpaar Vos en de gebroeders Tom en Tim laten hun handgeklap langzaam afzwakken en de rest volgt snel. Berend, die in zijn eentje twee plaatsen in het midden bezet, blijft hard doorklappen. Zodra hij als enige overblijft, kijkt hij om zich heen naar alle anderen die zijn stilgevallen. Zijn hoofd wordt rood en hij gaat op zijn handen zitten.
Koen wacht tot de stilte bezinkt en alle ogen hem strak aankijken.
‘Het is niet … Het is niet alleen …’ Zijn mompelende stem is nauwelijks te horen.
‘Sorry.’
Hij vouwt een kreukelig briefje open, met een tekst geschreven in mooie kleurige letters, en in rood een enkele doorhaling of aanpassing.
De sfeer in de zaal slaat langzaam om. Zola steekt haar nek uit en probeert het briefje mee te lezen. Schwarzenegger die de deur bewaakt kijkt onrustig in de ruimte. Zijn hand legt hij op het luidsprekertje in zijn oor.
‘Het is niet alleen maar leuk vandaag. De resultaten zijn wel goed. Maar…’
Koen zucht
‘... we moeten door.’
Zola in de hoek trekt haar hoofd scheef. Berend fronst zijn wenkbrauwen.
‘Ik moet door. Het is tijd om …’
Stemmen in de zaal zwellen op zoals het gerommel van een aankomende storm.
‘Stilte, laat hem spreken,’ zegt Schwarzenegger.
Mevrouw Tinguely wiebelt op haar stoel en trekt het verontwaardigde gezicht dat ze ook altijd maakt als ze haar theekransje moet missen.
Meneer Vos laat zich niet zo makkelijk bedaren. ‘Waar gaat dit over?’ zegt hij met een harde stem. Mevrouw Vos houdt zijn arm vast. ‘Rustig nou,’ fluistert ze hem toe.
‘Het is tijd om afscheid te nemen.’
‘Wat?’
‘Nee!’
Tim en Tom staan op van hun stoel. Schwarzenegger werkt ze de zaal uit. Berend valt tijdens het tafereel van zijn stoel en wordt ook weggedragen.
‘Dit kun je niet maken,’ zegt Tinguely met een hoge deftige stem.
‘Hé, raak me niet aan.’
Schwarzenegger houdt zijn handen van haar af en Tinguely gaat uit zichzelf.
‘Wacht op mij,’ huppelt Zola erachteraan.
‘Kunnen we niet iets regelen?’ vraagt meneer Vos die zijn vinger omhoog steekt.
‘Wat is er eigenlijk aan de hand?’ voegt mevrouw Vos toe.
Maar hoe wijs die twee ook altijd zijn, deze keer kunnen ze niks oplossen.
Koen zwijgt en kijkt naar Schwarzenegger. Die knikt en stuurt ook het echtpaar Vos er uit. Vervolgens draait Schwarzenegger naar Koen.
Koen houdt hem vast met twee handen. Ze kijken elkaar in de ogen. Schwarzenegger zwijgt zoals hij meestal doet bij lastige situaties. Koen zelf hoeft hem ook niets te zeggen. Als professioneel spion en top bewaker begrijpt Schwarzenegger altijd de subtielste bewegingen in zijn gezicht. Maar nu is dat niet nodig. Er loopt een traan over Koens wang. Schwarzenegger houdt niet van tranen. Hij laat zijn hoofd zakken en vertrekt door de deur waar ook de anderen zijn heengegaan.
Koen is inmiddels op zijn knieën gezakt. Het briefje in zijn handen is op dit punt onleesbaar. Het staat té vol met rode strepen.
‘Wat is er nou?’ vraagt meneer Vos vanachter de deur. Koen stelt zich voor hoe mevrouw Vos nu naast hem zit en kleine aaibewegingen over zijn arm maakt.
Abrupt staat Koen op en hij gooit het briefje op zijn bureau, naast een rapport van groep acht. Negens en achten en ook maar liefst een tien pronken erop. Tinguely was er zeer verheugd over en stelde voor een high tea te organiseren.
‘Het is…’
Hij sluit de kastdeur zachtjes.
‘... ik ga naar de brugklas volgende zomer.’
Berends bruine snuit gluurt door een spleet. Koen ziet dat hij het niet begrijpt. Zijn ogen hangen ietsje losser aan hun dunne draadjes dan normaal.
‘De brugklas, Berend!’
‘Begrijp je?’
Log in om te reageren
Mooi gevonden: pas aan het eind valt het kwartje dat de zaal bestaat uit Koens poppen en knuffels. Daardoor krijgt het hele verhaal een andere lading. Vooral Berend is ontroerend. Overweeg de laatste zin weg te laten. Berends blik zegt genoeg. Een bijzonder leuke uitwerking!
Het is een mooi verhaal. Vooral vanwege het kwetsbare gevoel dat het bij mij nalaat. Er wordt afscheid genomen. Een nieuwe fase begint. De reacties van de knuffels en speelgoedfiguren spiegelen de onzekerheid en het besef. Dissonanten vind ik mevrouw Tinguely en Zola. 'Koen ziet dat Beer het niet b...
Goed punt over die zin met de ogen. Ik heb dat nu iets aangepast. Zijn dissonanten goed of slecht?
Of ze goed of slecht zijn, daar doe ik geen uitspraak over. Dat is niet aan mij. Die namen vond ik niet in je bijdrage passen. Niet passen bij een HP die groep 8 achter zich gaat laten.
Zola – dat is een hele normale naam voor een giraffe – kan ik misschien wel uit het verhaal halen. Die heeft sowieso niet zoveel functie en heb ik vooral toegevoegd om het publiek groter te doen lijken. Tegelijkertijd wordt het dan wel een namenwaterval. Dus die verdwijnt misschien nog wel als ik he...